Беларусь в войне 1812года

Змест

Уводзіны

Глава I Пачатак і ход вайны на беларускіх землях.Планы Напалеона ý адносінах да Беларусі.

Глава II Айчынная вайна 1812 г. на Бярэзіншчыне.

Заключэнне

Літаратура

Уводзіны

Вайна 1812 года паміж Францыяй і Расіяй з’яўляецца адной з важнейшых падзей у гісторыі Беларусі Х IX стагоддзя.

Галоўнымі прычынамі вайны сталі супярэчнасці паміж Францыяй і Расіяй у эканамічнай(кантынентальная блакада Англіі) і палітычнай ( жаданне імператара Напалеона I да сусветнага панавання і імкненне Расіі да еўрапейскай гегемоніі ) сферы. Францыя абвясціла вайну Расіі 10(22)чэрвеня 1812года, 12(24)чэрвеня 1812 года французскія войскі перайшлі мяжу Расійскай імперыі. Беларускія землі адразу апынуліся ў цэнтры ваенных дзеянняў, і значная частка страны летам 1812 года была занята французскімі войскамі.

У час вайны тэрыторыя Беларусі стала арэнай кровапралітных бітваў, якія суправаджаліся вялікімі ахвярамі з абоіх бакоў.У сваёй рабоце я паказала, якую ролю адыграла вайна ў гісторыі нашай краіны і нашага раёна. Ахарактарызавала абарончыя і наступацельныя баі расійскай арміі на тэрыторыі Беларусі і Бярэзінскага раёна,вызначыла умова, прычыны супрацьдзеяння беларускога сялянства французскім афіцэрам.

У ходзе ваенных дзеянняў Беларусь панесла вялікія чалавечыя, матэрыяльныя і культурныя траты: шматлікія гарады і мястэчкі, якія апынуліся ў зоне баявых дзеянняў, спусцелі, пасяўныя плошчы скараціліся амаль напалову, па тэрыторыі Беларусі пранеслася хваля эпідэмій, эканамічныя траты склалі,па розным даведкам, ад 52 да 160 мільёнаў рублёў срэбрам.

Тэма “Беларусь у вайне 1812 года” з’яўляецца вельмі актуальнай і ў наш час, у гэтым годзе наша краіна адзначыла сямідзесяцігоддзе з пачатку Вялікай Айчыннай вайны, а праз год у 2012 годзе спаўняецца 200 гадоў з пачатку Айчыннай вайны 1812 года. Хаця гэтыя войны раздзяляе шмат гадоў, у іх аднолькава гучыць тэма абароны сваёй краіны, дзе кожны жыхар горада, вёскі ўносіў свой уклад у абарону Радзімы. А тэма абароны Радзімы заўсёды актуальна, яе нельга абмінуць у любы час.

Глава I

Пачатак і ход вайны на беларускіх землях.Планы Напалеона ý адносінах да Беларусі.

10(22)чэрвеня Францыя аб ˈ явіла Расіі вайну і 12(24)чэрвеня галоýныя сілы “Вялікай арміі” пачалі пераправу цераз Нёман у раёне Коýна.На працягу тыдня ý межы Расійскай імперыі ýступіла 448 тыс. чалавек (з 647 тыс.) пры 1372 гарматах.Астатнія войскі ýступілі на тэрыторыю Беларусі летам і восенню 1812г. у якасці падмацаванняý.

1-я і 2-я Заходнія рускія арміі пачалі адыход з мэтай злучэння,ушчыльную за імі рухаліся напалеонаýскія войскі.Беларусь стала арэнай жорсткіх ваенных дзеянняý.Да пачатку жніýня большая частка Беларусі была занята французскімі войскамі,акрамя поýдня(Мінская губерня),поýначы(Віцебская губерня),і Бабруйскай цытадэлі,абаронцы якой вытрымалі ýсе прыступы праціýніка.

Насельніцтва Беларусі да напалеонаýскай арміі аднеслася неадназначна.Гараджане з надзвычайнай помпай наладжвалі ýрачыстыя сустрэчы.Дэпутацыі віталі войскі яшчэ за гарадской заставай,подносілі хлеб-соль.Пры ýваходзе ý горад Французаý сустракала большасць насельніцтва,якое ý “вялікай арміі” бачыла вызваліцеляý.

У той самы час у мясцовасцях,дзе адбываліся непасрэдныя баявыя дзеянні,беларускае насельніцтва імкнулася схавацца,кідала свае дамы,уцякала ý лес.Расійскія чыноýнікі адыходзілі разам з арміямі,а памешчыкі самастойна эвакуіраваліся ý глыб краіны.

Для кіравання беларуска-літоýскімі губернямі 19 чэрвеня(1 ліпеня)Напалеон утварыý у Вільні Камісію Часовага ýрада Вялікага княства Літоýскага.Яе паýнамоствы распаýсюджваліся на Віленскую,Гродзенскую,Мінскую губерні і Беластоцкую вобласць.У склад камісіі ýвайшлі мясцовыя землеýласнікі,палітычныя дзеячы і вучоныя:С.Солтан(старшыня),К.Прозар,Ю.Серакоýскі,А.Сапега,Ф.Ельскі, А.Патоцкі і Я.Снядэцкі.Генеральным сакратаром быý прызначаны Ю.Касакоýскі.

У кампетэнцыю Камісіі ýваходзіла спагненне падаткаý і размеркаванне бюджэтных сум, арганізацыя ýзброенных сіл і адміністрацыі на месцах, фарміраванне жандармерыі, стварэнне сістэмы адукацыі і судовых устаноў. На французскі манер былі рэарганізаваны адміністрацыйныя адзінкі ( дэпартаменты, дыстрыкты, кантоны, камуны) і оргуаны мясцовага кіравання (адміністрацыйныя камісіі, падпрэфектуры). У гарадах, якія раней карысталіся магдэбурскім правам,ствараліся муніцыпалітэты.

На тэрыторыі Літвы і Беларусі паралельна дзейнічалі мясцовая і французская адміністрацыі. Кантрольныя функцыі і палітычнае кіраўніцтва належалі напалеонаўскаму камісару Л.П.Э.Біньёну. Ваенная ўлада знаходзілася ў руках генерал-губернатарв Літвы Дз. Ван Гагендорпа (са жніўня адначасова старшыня ўрада),якому падпарадкоўваліся ваенныя губернатары і каменданты.Агульны нагляд за дзейнасцю Камісіі меў міністр замежных спраў Францыі Г.Б.Марэ.

Адпаведным чынам былі арганізаваны Віцебская,Магілёўская, Смаленская і Курляндская губерні,але яны не падпарадкоўваліся віленскаму ўраду.

Перад створанымі ваеннай і грамадзянскай адміністрацыямі была пастаўлена задача харчовага і фуражнага забеспячэння напалеонаўскага войска.Выканаць аб ˈ ёмы паста